The part where things go wrong is that they appear in big media outlets to give their opinions, and often get paid for it. Again, they have every right to their opinion. But what makes their opinion more important than others? Usually, they aren’t even experts on what they are talking about. Wouldn’t it be better to have an actual expert on the subject at hand explain things? Apparently not. Or, I should say: of course not. Because the media is about entertainment, not information.

Pundits seem to be especially popular in the US. To be sure, they exist in other countries. But they are especially numerous here. Perhaps that has something to do with the existence of 24-hours news channels. You have to do something to fill up that time, so you have panels and roundtables where pundits give their opinions, often not in the least bothered by a lack of knowledge, enthusiastically unleashing their stream of talking points on us.

When blogs became popular, they were, amongst other things, hailed as the democratization of information. A revolution in media. A big change from the old media. That seems overly optimistic. Some blogs provide good analysis and do their own research, but a lot of bloggers are pundit-wannabees. The lines between blogs and the traditional media are blurring. The Huffington Post is looking more and more like a tabloid. Bloggers are appearing on TV as pundits, and seem happy to be assimilated.

So, even more than before, we will be bombarded with opinions. But it seems doubtful that we’re being presented with more useful information. Providing information, after all, takes work. Talking about shiny objects such as celebrities, or having pundits fight a battle of the talking points, is much easier. And, apparently, gets better ratings.

How about that Tiger Woods?

Het gaat fout als ze verschijnen in de media om hun mening te geven, vaak betaald. Nogmaals, ze hebben het volste recht op hun mening. Maar wat maakt hun mening belangrijker dan die van anderen? Meestal zijn ze niet eens experts in het onderwerp waar ze het over hebben. Zo het niet beter zijn een echte expert de dingen uit te laten leggen? Blijkbaar niet. Omdat de media in de eerste plaats entertainment is, niet informatieverstrekking.

Pundits lijken vooral populair in de VS. Ze bestaan zeker ook in andere landen. Maar ze zijn hier erg talrijk. Dat heeft misschien iets te maken met het bestaan van 24-uurs nieuws kanalen. Je moet toch iets doen om de tijd op te vullen, dus heb je panels en rondetafel discussies, waar pundits hun mening geven, en waar ze, vaak niet gehinderd door enige kennis van zaken, hun stroom van ingestudeerde punten op ons loslaten.

Toen blogs populair werden, werden ze, onder andere, geprezen als de democratisering van informatie. Een revolutie in de media. Een grote verandering ten opzichte van de oude media. Dat lijkt te optimistisch. Sommige blogs brengen goede analyse en doen hun eigen onderzoek, maar veel bloggers zijn pundits in-spe. The grenzen tussen blogs en de traditionele media vervagen. De Huffington Post lijkt meer en meer op een sensatiekrant. Bloggers verschijnen op TV om commentaar te geven, en lijken het prima te vinden dat ze in het wereldje zijn opgenomen.

En zo, nog meer dan vroeger, zullen we worden platgegooid met meningen. Maar het lijkt twijfelachtig of we met bruikbare informatie worden voorzien. Informatie verstrekken kost immers moeite. Praten over beroemdheden, of pundits een oorlog met ingestudeerde punten te laten uitvechten, is veel makkelijker. En zorgt blijkbaar voor betere kijkcijfers.

Maarreh.. wat vind jij nou van die Tiger Woods?

The Senate rules are rather complicated and arcane. The main problem is that there are votes to both start and end discussion on a proposed bill. They are called “cloture votes”, and require 60 out of 100 votes to pass. The final vote on a bill is what you’d expect: 51 out of 100 votes is enough (or, 50 plus the tie-breaking vote of the vice-president). There are more rules, and I’m not familiar with all of them, but those are the important ones.

As long as the opposition party is at least somewhat interested in getting things done, these cloture votes aren’t a big problem. However, when the opposition really wants to block things, they can delay a bill indefinitely by continually voting against cloture. That is called “filibustering”. In the past, this has been done by both parties, but it was generally an exception. But now, Republican senators have made it their goal to block the Democrats at every turn. They will always vote against cloture, effectively making the required majority not 51 votes, but 60 votes.

This is a problem. If the opposition party were to always adopt this tactic, nothing would ever get done anymore. In the current US political climate, it is unlikely that one party can get together 60 votes. The Democrats right now have them, but only in theory. The Democratic caucus isn’t all Democrats (it has 3 independents), and there are a few conservative Democrats who are out of the mainstream of the Democratic party, and who seem to be willing to milk their position of power (that they get from being the last remaining votes needed for cloture) for all that it’s worth.

The current result is that it seems nearly impossible to pass anything in the Senate, unless its watered down to the extent of being almost meaningless. And this is with one caucus having 60 members. In the 2010 election, the Democrats will likely lose seats. They may retain the majority, but it will be well below 60 votes. So if they can’t get anything meaningful passed now, imagine what will happen then. Nothing will get done anymore.

So what if the Republicans eventually regain power? Will the Democrats follow suit and block everything in cloture votes? Probably not. The Democrats seem to be playing by the old rule book: if you’re in the minority, you take what you can get. You try to get the concessions that you can, but at the end of the day, the majority party can pass its legislation. Filibustering is only for extreme cases. The Republicans are playing from a different set of rules: you block the majority party at every turn.

This leads to an ironic state: the party that is most willing to obstruct, the Republicans, will get the reputation of the party that gets things done. Most voters aren’t aware of the details of the Senate rules, so they will wonder why the Democrats aren’t getting anything done. Then, when the Republicans get back in power, they will get things done, because the Democrats won’t obstruct as much.

A few years ago, the Republicans threatened to blow up the filibuster/cloture rules, via procedural manoeuvering, if the Democrats would filibuster certain Bush nominees. They should have done it. Effectively requiring 60 votes to pass normal legislation, via procedural trickery, is ridiculous, and unworthy of a Democracy. Of course, there was much complaining by the Democrats when this threat was made, and if the Democrats were to talk about doing the same thing now, there would be much complaining by the Republicans. But it would be the right thing to do. Legislation should be passed by a normal majority. Which I won’t like if the Republicans regain the majority, but fair is fair.

Ending the filibuster rule isn’t likely to happen. What can be done? It seems that currently, things are stuck. The only way for the Democrats to get Republicans to go along with their legislation is to either water it down to the point where it’s toothless, or to somehow convince a few moderate Republicans (of which there are very few left) that voting for a bill is in their best interest. “Best interest” for a politician means “making it more likely to get re-elected”. But getting re-elected for Republicans right now means getting past a primary where you face a purist “tea party” candidate, with a motivated set of voters behind them. Who won’t like it if you strike a deal with the Democrats.

In other words: the Senate rewards obstructionism, and this is unlikely to change. It’s depressing isn’t it? Merry Christmas.

De regels in de Senaat zijn gecompliceerd en moelijk te doorgronden. Het grootste probleem is dat er gestemd wordt over het beginnen van een debat, en over het beeindigen van het debat over een wetsvoorstel. Dit heet een “cloture” stemronde, en er zijn 60 van de 100 stemmen nodig om dit te bekrachtigen. De uiteindelijke stemming is zoals je mag verwachten: 51 van de 100 stemmen is genoeg (of, 50 met de beslissende stem van de vice-president). Er zijn meer regels, en ik ken ze niet allemaal, maar dit is de belangrijkste.

Zo lang de oppositiepartij enigermate geinteresseerd is in dingen gedaan krijgen, zijn “cloture” stemrondes geen probleem. Maar, als de oppositie iets willen blokkeren, dan kunnen ze een wetsvoorstel oneindig vertrageen door constant tegen het beginnen of beeindigen van een debate te stemmen. Dit heet een “filibuster”. In het verleden is dit door beide partijen gedaan, maar met was met uitzondering. Nu hebben echter de Republikeinen het hun doel gemaakt om alles wat de Democraten willen doen te blokkeren. Ze stemmen altijd tegen het beginnen of beeindigen van een debat.

Dit is een probleem. Als de oppositie altijd deze taktiek zou gebruiken, dan zou er bijna geen enkele wet meer aangenomen worden. In het huidige politieke klimaat in de VS, is het onwaarschijnlijk dat een van de twee partijen 60 stemmen bij elkaar krijgt. De Democraten hebben nu 60 stemmen, maar enkel in theorie. De Democratische groep senatoren zijn niet allemaal Democraten (er zijn 3 onafhankelijken), en er zijn conservatieve Democraten, die rechts van hun partij platform staan, en die hun machtspositie (die ze hebben omdat ze nodig zijn om tot 60 stemmen de komen) willen uitmelken voor wat het waard is.

Het resultaat is dat het momenteel bijna onmogelijk is om iets aangenomen te krijgen in de Senaat, tenzij het wetsvoorstel zo verwaterd wordt dat het bijna nergens meer over gaat. En dit is in een situatie waarin een partij (theoretisch) 60 stemmen heeft. In de verkiezingen van 2010 zullen de Democraten waarschijnlijk een aantal zetels verliezen. Ze houden mogelijk de meerderheid, maar die zal duidelijk lager zijn dan 60 zetels. Dus, als ze nu al niets aangenomen kunnen krijgen, stel je eens voor wat er dan zal gebeuren. Er zal helemaal niets meer door de Senaat heenkomen.

Wat als nu de Republikeinen uiteindelijk weer de meerderheid krijgen? Zullen de Democraten dan hun voorbeeld volgen en alles blokkeren? Waarschijnlijk niet. De Democraten spelen volgens de “oude” regels: als de in de minderheid bent, probeer je concessies te krijgen, maar uiteindelijk kan de meerderheidspartij zijn wetsvoorstellen aannemen. Een filibuster is slechts een laatste redmiddel voor extreme gevallen. De Republikeinen spelen volgens andere regels: blokkeer de meerderheidspartij waar het maar kan.

Dit leidt tot een ironische situatie: de partij die het meeste blokeert, zal de reputatie krijgen van een partij die dingen gedaan krijgt. De meeste kiezers zijn niet op de hoogte van de details van de regels van de Senaat, dus zij zullen zich afvragen waarom de Democraten niets gedaan krijgen. En als de Republikeinen weer aan de macht komen, zullen zij wel dingen gedaan krijgen, omdat de Democraten niet zoveel de filibuster zullen gebruiken om dingen te blokkeren.

Een paar jaar geleden dreigden de Republikeinen de filibuster/cloture regel af te schaffen, via een aantal procedurele manoeuvres, als de Democraten een aantal kandidaten voor benoemingen van Bush zuden blokkeren. Ze hadden het moeten doen. 60 van de 100 stemmen nodig hebben om wetsvoorstellen aan te nemen is belachelijk, en een Democratie onwaardig. Er was natuurlijk veel geklaag van de Democraten toen er met dit werd gedreigd, en als de Democraten er nu over zouden beginnen, zou er veel geklaag zijn van de Republikeinen. Het zou echter terecht zijn. Wetsvoorstellen moeten aan te nemen zijn met een normale meerderheid. Ik zal het niet leuk vinden als dit een Republikeinse meerderheid is, maar eerlijk is eerlijk.

De filibuster zal waarschijnlijk niet worden afgeschaft. Wat te doen? Het lijkt er op dat er een impasse is onstaan. De enige manier dat de Democraten een aantal Republikeinen met zich mee krijgen is door zoveel water bij de wijn te doen dat er niet veel meer overblijft, of op de een of andere manier een paar gematigde Republikeinen ervan te overtuigen dat met hun meestemmen in hun belang is. “In hun belang” betekent voor politici “de kans vergrotend dat ik herkozen wordt”. Maar herkozen worden betekend momenteel voor een Republikein dat ze eerst door een voorverkiezing heen moeten komen tegen een zwaar rechtse “tea party” kandidaat, met een groep gemotiveerde kiezers achter zich. Die het niet leuk vinden als je het op een akkoordje gooit met de Democraten.

Met andere woorden: de Senaat beloont obstructie, en dit zal waarschijnlijk niet veranderen. Daar wordt je niet vrolijk van. Gelukkig kerstfeest.

But if the power to exercise exclusive legislation in all cases what so ever over the District of Columbia; if the power to lay and collect taxes, duties, imposts, and excises, to pay the debts and provide for the common defense and general welfare of the United States; if the power to regulate commerce with foreign nations and among the several States and with the Indian tribes, to fix the standard of weights and measures, to establish post offices and post roads, to declare war, to raise and support armies, to provide and maintain a navy, to dispose of and make all needful rules and regulations respecting the territory or other property belonging to the United States, and to make all laws which shall be necessary and proper for carrying these powers into execution — if these powers and others enumerated in the Constitution may be effectually brought into action by laws promoting the improvement of agriculture, commerce, and manufactures, the cultivation and encouragement of the mechanic and of the elegant arts, the advancement of literature, and the progress of the sciences, ornamental and profound, to refrain from exercising them for the benefit of the people themselves would be to hide in the earth the talent committed to our charge — would be treachery to the most sacred of trusts.

– John Quincy Adams, State of the Union, December 6th, 1825

John Quincy Adams, the 6th president of the United States, believed in using the power of government for the good of society. Of course, he achieved little of what he wanted to do, as he was obstructed by a Congress that supported his rival, Andrew Jackson, who subsequently defeated him in a nasty, personal campaign in 1829.

I’m using this quote for a couple of reasons. First of all, it seems that, especially in the United States, good intentions with regard to the government’s role in society seem to get buried easily in nasty rhetoric. Secondly, it shows that the idea of government playing an active, positive role has been around for a long time in the United States, although some people would have you believe that it hasn’t.

In present day America, as a foreigner, you can’t help but notice that there is a large group of Americans who talk about “the government” as if it’s some nefarious entity that is out to get you. It’s not that you don’t hear people complain about the government in other countries. But in the United States, a lot of people take it a lot further: they see the government not merely as an annoyance, they actually think it’s evil. Where did this come from?

I can’t quite explain it, but I’ll try anyway (that’s what blogs are all about; never let a lack of understanding stop you from saying what you think, right?).

The United States were born out of a group of colonies, controlled from far away by a government in which they had no representation. Obviously this was a situation that couldn’t last, and the colonies broke free. It makes sense that this struggle lead to a distrust of a central controlling body, like the British Parliament was. Also, the slow communication of the time must have made this worse: as this faraway body made decisions about the colonies, the news about these decisions came in slowly, and must have been accompanied by rumors as the news slowly made its way across the ocean, and then spread throughout the colonies.

Ever since then, there has been a current of strong resistance to the government in the United States. Or, to be precise, to the federal government. Many resisted a strong federal government when the US constitution was written (anti-federalism), and in the early history of the United States, many things the federal government did would be challenged as unconstitutional. A long series of Supreme Court decisions slowly shaped the role of the federal government.

Having said all this, it is hard to see why this sentiment is still strong today. The federal government has been a large entity with a big influence for a while. You’d think that people would have accepted this by now. But, especially amongst the conservative / rightwing crowd, anti-government sentiment remains strong. Or does it?

There is a crowd of people who fairly consistently oppose the role of government, amongst which are libertarians and, more extremely, the bunker-building militia crowd. But for most Republican politicians, anti-government sentiment seems to be a political card that is played when it’s convenient. Government interference is decried as bad only when it doesn’t fit with their goals. When it comes to the military or anti-terrorism legislation, the federal government can’t be big enough for the Republicans. It’s also perfectly fine with them if the federal government interferes with personal matters such as marriage.

However, when the federal government (more specifically, a Democratic federal government) does something they don’t like, all of a sudden they conjure up the spirit of the Revolution in order to claim that something is just wrong and, well, just plain un-American.

The best example of something done by the government that triggers much gnashing of the teeth are taxes. Now, nobody likes taxes. In countries all over the world, you will hear people grumbling about them. But, in the US, to a lot of people, taxes are the work of the devil himself. For a politician to raise taxes (even if it’s just on the rich, and not by very much) is a very risky move. The word ‘tax’ is almost a curse word. This situation is exploited by Republican politicians. If they don’t like a bill, they will almost invariably claim it will raise taxes (like, for example, the cap and trade bill currently being discussed).

All in all, any discussion in the US about the federal government using its power for the good of society tends to be polarized by dogmatic attacks. That’s unfortunate, and it makes it harder to discuss the actual merits and drawbacks of the plans at hand. As John Quincy Adams might have said: “tell me about it”.

But if the power to exercise exclusive legislation in all cases what so ever over the District of Columbia; if the power to lay and collect taxes, duties, imposts, and excises, to pay the debts and provide for the common defense and general welfare of the United States; if the power to regulate commerce with foreign nations and among the several States and with the Indian tribes, to fix the standard of weights and measures, to establish post offices and post roads, to declare war, to raise and support armies, to provide and maintain a navy, to dispose of and make all needful rules and regulations respecting the territory or other property belonging to the United States, and to make all laws which shall be necessary and proper for carrying these powers into execution — if these powers and others enumerated in the Constitution may be effectually brought into action by laws promoting the improvement of agriculture, commerce, and manufactures, the cultivation and encouragement of the mechanic and of the elegant arts, the advancement of literature, and the progress of the sciences, ornamental and profound, to refrain from exercising them for the benefit of the people themselves would be to hide in the earth the talent committed to our charge — would be treachery to the most sacred of trusts.

– John Quincy Adams, State of the Union, December 6th, 1825

John Quincy Adams, de 6de president van de Verenigde Staten, geloofde dat de regering zijn bevoegdheden moet gebruiken om de samenleving the verbeteren. Maar hij bereikte weinig van wat hij van plan was, omdat hij geblokkeerd werd door een Congres dat zijn rivaal, Andrew Jackson, ondersteunde. Jackson versloeg Adams in de volgende verkiezingen, na een smerige, persoonlijke campagne.

Ik gebruik dit citaat om een paar redenen. Ten eerste omdat, vooral in de Verenigde Staten, het er op lijkt dat goede bedoelingen van de regering betreffende het verbeteren van de samenleving makkelijk stranden in schreeuwerige rhetoriek. Ten tweede laat dit citaat zien dat het idee van een regering die een actieve, positieve rol speelt in de samenleving, al sinds lange tijd bestaat in de VS. Al willen sommigen je doen geloven dat dit niet waar is.

Als buitenlander in het Amerika van vandaag kan je niet aan de indruk ontsnappen dat er een grote groep Amerikanen is die over “de regering” praten alsof het een schimmige organisatie is die niets goeds met je van plan is. Nou hoor je mensen natuurlijk ook klagen over de regering in andere landen. Maar in de Verenigde Staten gaan veel mensen een stap verder: ze zien de regering niet alleen als een bron van irritatie, ze denken daadwerkelijk dat de regering een bron van kwaad is.

Ik kan dit niet helemaal verklaren, maar ik zal het toch proberen (ik laat me niet stoppen door een gebrek aan kennis, daar zijn blogs voor, nietwaar).

De Verenigde Staten zijn geboren uit een groep kolonies, bestuurd van verre door een regering (het Britse parlement) waarin ze geen vertegenwoordiging hadden. Dat was uiteraard een situatie die niet kon blijven bestaan, en de kolonies vochten zich vrij. Het is logisch dat dit leidde tot een wantrouwen ten opzichte van een centraal bestuur, zoals het Britse parlement. De langzame communicatie in die tijd zal het nog erger hebben gemaakt: het nieuws over de besluiten van dit ver verwijderde bestuur kwam langzaam en mondjesmaat over de oceaan binnen, en dit zal vergezeld zijn gegaan met geruchten.

Sindsdien is er een sterke onderstroom van weerstand tegen de regering in de Verenigde Staten. Of, om precies te zijn, tegen de federale regering. Velen verzetten zich tegen een sterke rol voor de federale regering in de grondwet (anti-federalisme), en de gedurende de vroege geschiedenis van de VS werden veel acties van de federale regering aangevochten als zijnde in strijd met de grondwet. Een lange serie van besluiten van het Hooggerechtshof gaven langzaam vorm aan de rol van de centrale regering.

Desalniettemin is het moeilijk te begrijpen waarom het anti-regerings gevoel nog steeds zo sterk is. De federale regering is al lang een grote organisatie met veel macht. Je zou denken dat mensen dit nu wel geaccepteerd zouden hebben. Maar, vooral onder conservatieven / politiek rechts blijft did gevoel sterk. Of toch niet?

Er is een groep mensen die vrij consequent tegen inmenging van de regering zijn, onder andere de ‘libertarians’ en, een meer extreem geval, de bunker-bouwende militia groepen (nog zo’n typisch Amerikaans verschijnsel). Maar, voor de meeste Republikeinse politici, lijk anti-regerings gevoel een politieke kaart die gespeeld wordt als het goed uitkomt. Inmenging door de regering wordt alleen veroordeeld als het niet strookt met hun doelen. Als het het leger of anti-terrorisme wetgeving betreft, kan de federale regering niet groot genoeg zijn voor de Republikeinen. Ze vinden het ook prima als de regering zich bemoeid met persoonlijke zaken zoals het huwelijk.

Maar wanneer de federale regering (lees: de Democratische federale regering) iets doet waarmee ze het oneens zijn, roepen ze plotseling de geesten van de Amerikaanse revolutie op, om te claimen dat het verkeerd is en, wel, on-Amerikaans.

Het beste voorbeeld van iets dat door de regering wordt gedaan dat veel tandengeknars veroorzaakt, zijn belastingen. Natuurlijk, niemand vindt belastingen leuk. Je zal mensen over de hele wereld horen klagen over belastingen. Maar, in de VS, zijn belastingen bijna het werk van de duivel zelve. Een politicus die belastingen wil verhogen (ook al is het met een klein bedrag en alleen voor de rijken), neemt een groot risico. Het woord “belasting” is bijna een scheldwoord. Deze situatie wordt benut door Republikeinse politici. Als ze tegen een wetsvoorstel zijn, zullen ze bijna altijd beweren dat het de belastingen zal verhogen (zoals bijvoorbeeld de klimaatwet waar nu over wordt gediscussieerd).

Al met al zal elke discussie in de VS over federale maatregelen om de samenleving te verbeteren al gauw verzanden in dogmatische aanvallen. Dat is jammer, en dat maakt het moeilijk om de voor- en nadelen van de plannen in kwestie te bespreken. Zoals John Quincy Adams had kunnen zeggen “vertel mij wat”.