Expaticats

“Doesn’t anybody think this is going too far?” That’s what I regularly thought when I read the reports from the Netherlands, in which Geert Wilders once again showed his hatred of Muslims. There were some people speaking out against it, but few of them said that a politician with a sizable following, meaning responsibility, should not say the things he was.

Harsh comments without nuance are, of course, not new, and can be heard on both sides of the political spectrum. But not by elected representatives. Or, that’s how it used to be. Now it seems to be considered acceptable.

What changed? It probably has its roots in what happened with Pim Fortuyn. Before Foruyn changed Dutch politics, politicians and their audience seemed aware of the limits to what they could say. Maybe this even went too far. I think that criticism from the right that, for a long time, you couldn’t even talk about immigration, is partially correct. When [VVD politician] Bolkesteijn brought it up in the 90s, he was vigorously attacked, but what he said then has been adopted by most parties now.

This all changed with Fortuyn. He had no problems with channeling the unfiltered negative feelings that some people had about immigration and Islam. When he was attacked for this, this was, especially after he was killed, often called “demonizing”.

This did not just have the effect that immigration became a subject that was firmly on the table. It went further than that. Determined to not be accused of demonizing someone anymore (and, in the case of politicians, to get Fortuyn voters back), people often hesitated to call someone out who used harsh language to talk about immigration or Islam. The phrases “that goes too far” or “you shouldn’t say that” were barely heard anymore. A kind of reverse political correctness: being nuanced was out. Yelling is now not just allowed, it’s almost mandatory. Because you can say something, apparently you should. This fit perfectly with the internet culture as displayed on some websites like GeenStijl, who proudly spread their bile.

It provided a good environment for Geert Wilders. He was able to let loose his hatred of Muslims. De media liked it, and certainly did not consider it to be their duty to be too critical of him. Before you’re know it, you’re demonizing someone. Can’t have that.

Now things have come to a head. Wilders made major gains in the elections (although not quite as big as the polls showed a year ago). How are other parties reacting to this? Do they are make a principled choice? Because that’s what it is. In magazine de Groene Amsterdammer Mathijs Bouman explains why [Dutch]. Yes, all those things are in Wilders’ program. But during the campaign, the [conservative] VVD did their best to ignore all that. By doing that, they crossed a line. If you try to downplay the extreme parts of the Wilders program, and only mention differences in the economic program, then you are clearly saying that Wilders’ hatred of Muslims is acceptable.

In the formation of a new government, the ball is now in the court of the Christian Democrats (CDA). During the campaign, they did make principled statements against Wilders. Will they stand by them, or will they also cross the line? Don’t they think that this is going too far?

“Vindt nou echt niemand dat dit te ver gaat?” Dat dacht ik regelmatig als ik de berichten uit Nederland las waarin Geert Wilders weer eens zijn moslimhaat tentoonspreidde. Er waren wel mensen die er tegenin gingen, maar te weinig die zeiden dat een politicus met een behoorlijke aanhang, en dus verantwoordelijkheid, zulke dingen niet kon zeggen.

Ongenuanceerde, groffe uitlatingen in het algemeen zijn natuurlijk niet nieuw, en aan beide kanten van het politieke spectrum te horen. Maar niet door volksvertegenwoordigers van grotere partijen. Althans, vroeger niet. Nu lijkt het normaal gevonden te worden.

Wat is er veranderd? Het zal zijn wortels hebben in de gebeurtenissen rond Pim Fortuyn. Voordat Fortuyn de Nederlandse politiek veranderde leken politici, en hun publiek, zich bewust van de grenzen aan hun uitlatingen. Misschien ging dit soms zelfs te ver. Ik denk dat de kritiek van rechts dat er lang niet over immigratie gesproken kon worden gedeeltelijk terecht is. Toen Bolkesteijn erover begon in de jaren ’90, werd hij hier hard op aangevallen, terwijl wat hij toen zei eigenlijk nu door de meeste partijen is geaccepteerd.

Dit veranderde met Fortuyn. Hij had er geen problemen mee de negatieve gevoelens die sommige mensen over immigratie en moslims hadden ongefilterd door te geven. Toen hij daarop werd aangevallen, werd dit, vooral nadat hij was vermoord, vaak bestempeld als “demonisatie”.

Dit alles had niet alleen het effect dat immigratie een onderwerp werd dat open en bloot op tafel kwam te liggen. Het ging verder. Vastberaden om niet meer beschuldigt te worden van demonisatie (en in het geval van politici: om LPF kiezers terug te winnen), twijfelde men vaak om iemand die harde taal uitsloeg over immigratie of de Islam daarop aan te spreken. De zinnen “dat gaat te ver” of “dat kan je toch niet zeggen” werden nauwelijks meer uitgesproken. Een soort van omgekeerde politieke correctheid: genuanceerd zijn kon niet meer. Schreeuwen is nu niet alleen toegestaan, het is bijna verplicht. Het feit dat je iets mag zeggen, betekent dat je het ook moet zeggen, blijkbaar. Dit paste perfect in de cultuur van internet sites zoals GeenStijl, die trots hun gal spuwen.

Het leverde de goede omgeving op voor Geert Wilders. Hij kon zijn moslimhaat ongelimiteerd op zijn loop laten. De media vondt het mooi, en vondt het zeker niet haar taak om hem te kritisch te benaderen. Voordat je het weet demoniseer je iemand, tenslotte.

En nu is alles in de beslissende fase beland. Wilders heeft een grote winst geboekt bij de verkiezingen (alhoewel niet zo groot als de peilingen een jaar geleden lieten zien). Hoe reageren de andere politieke partijen hierop? Zullen zij durven een principiele keuze te maken? Want het is een principiele keuze. In de Groene Amsterdammer legt Mathijs Bouman uit waarom. Ja, al die dingen staan in Wilders’ partijprogramma. Maar tijdens de campagne deed de VVD zijn best om dit allemaal te negeren. Daarmee hebben zij een grens overschreden. Als je de extreme punten van het PVV programma bagatelliseert en niet tot breekpunt maakt, en slechts gewag maakt van economische verschillen, dan zeg je ronduit dat Wilders’ moslimhaat acceptabel is.

De bal ligt nu, in de formatie, bij het CDA. Het CDA maakte tijdens de campagne nog wel principiele bezwaren tegen Wilders. Zullen ze dat volhouden, of zullen ook zij ook die grens overschrijden? Vinden zij nou echt niet dat dit te ver gaat?

I never quite understood the phenomenon of pundits. Pundits are people with opinions, and they like to give them. So far, so good. I mean, look at me. I like my own opinion so much that I have my own blog.

The part where things go wrong is that they appear in big media outlets to give their opinions, and often get paid for it. Again, they have every right to their opinion. But what makes their opinion more important than others? Usually, they aren’t even experts on what they are talking about. Wouldn’t it be better to have an actual expert on the subject at hand explain things? Apparently not. Or, I should say: of course not. Because the media is about entertainment, not information.

Pundits seem to be especially popular in the US. To be sure, they exist in other countries. But they are especially numerous here. Perhaps that has something to do with the existence of 24-hours news channels. You have to do something to fill up that time, so you have panels and roundtables where pundits give their opinions, often not in the least bothered by a lack of knowledge, enthusiastically unleashing their stream of talking points on us.

When blogs became popular, they were, amongst other things, hailed as the democratization of information. A revolution in media. A big change from the old media. That seems overly optimistic. Some blogs provide good analysis and do their own research, but a lot of bloggers are pundit-wannabees. The lines between blogs and the traditional media are blurring. The Huffington Post is looking more and more like a tabloid. Bloggers are appearing on TV as pundits, and seem happy to be assimilated.

So, even more than before, we will be bombarded with opinions. But it seems doubtful that we’re being presented with more useful information. Providing information, after all, takes work. Talking about shiny objects such as celebrities, or having pundits fight a battle of the talking points, is much easier. And, apparently, gets better ratings.

How about that Tiger Woods?

Ik heb het fenomeen publicisten (“pundits”, “opiniemakers”) nooit begrepen. Publicisten zijn mensen met een mening, en ze houden ervan die mening te geven. Ok, prima. Ik bedoel: kijk mij nou. Ik vind mijn eigen mening zo belangrijk dat ik een eigen blog heb.

Het gaat fout als ze verschijnen in de media om hun mening te geven, vaak betaald. Nogmaals, ze hebben het volste recht op hun mening. Maar wat maakt hun mening belangrijker dan die van anderen? Meestal zijn ze niet eens experts in het onderwerp waar ze het over hebben. Zo het niet beter zijn een echte expert de dingen uit te laten leggen? Blijkbaar niet. Omdat de media in de eerste plaats entertainment is, niet informatieverstrekking.

Pundits lijken vooral populair in de VS. Ze bestaan zeker ook in andere landen. Maar ze zijn hier erg talrijk. Dat heeft misschien iets te maken met het bestaan van 24-uurs nieuws kanalen. Je moet toch iets doen om de tijd op te vullen, dus heb je panels en rondetafel discussies, waar pundits hun mening geven, en waar ze, vaak niet gehinderd door enige kennis van zaken, hun stroom van ingestudeerde punten op ons loslaten.

Toen blogs populair werden, werden ze, onder andere, geprezen als de democratisering van informatie. Een revolutie in de media. Een grote verandering ten opzichte van de oude media. Dat lijkt te optimistisch. Sommige blogs brengen goede analyse en doen hun eigen onderzoek, maar veel bloggers zijn pundits in-spe. The grenzen tussen blogs en de traditionele media vervagen. De Huffington Post lijkt meer en meer op een sensatiekrant. Bloggers verschijnen op TV om commentaar te geven, en lijken het prima te vinden dat ze in het wereldje zijn opgenomen.

En zo, nog meer dan vroeger, zullen we worden platgegooid met meningen. Maar het lijkt twijfelachtig of we met bruikbare informatie worden voorzien. Informatie verstrekken kost immers moeite. Praten over beroemdheden, of pundits een oorlog met ingestudeerde punten te laten uitvechten, is veel makkelijker. En zorgt blijkbaar voor betere kijkcijfers.

Maarreh.. wat vind jij nou van die Tiger Woods?

People unfamiliar with the inner workings of the Senate are probably wondering what is happening in the Senate with regard to healthcare reform, and why it is taking so long. I’ve noticed that newspapers outside the US will report that something has passed the House, with an expectant tone that this clears the way for a swift passage through the Senate, straight to the president’s desk. Well, no.

The Senate rules are rather complicated and arcane. The main problem is that there are votes to both start and end discussion on a proposed bill. They are called “cloture votes”, and require 60 out of 100 votes to pass. The final vote on a bill is what you’d expect: 51 out of 100 votes is enough (or, 50 plus the tie-breaking vote of the vice-president). There are more rules, and I’m not familiar with all of them, but those are the important ones.

As long as the opposition party is at least somewhat interested in getting things done, these cloture votes aren’t a big problem. However, when the opposition really wants to block things, they can delay a bill indefinitely by continually voting against cloture. That is called “filibustering”. In the past, this has been done by both parties, but it was generally an exception. But now, Republican senators have made it their goal to block the Democrats at every turn. They will always vote against cloture, effectively making the required majority not 51 votes, but 60 votes.

This is a problem. If the opposition party were to always adopt this tactic, nothing would ever get done anymore. In the current US political climate, it is unlikely that one party can get together 60 votes. The Democrats right now have them, but only in theory. The Democratic caucus isn’t all Democrats (it has 3 independents), and there are a few conservative Democrats who are out of the mainstream of the Democratic party, and who seem to be willing to milk their position of power (that they get from being the last remaining votes needed for cloture) for all that it’s worth.

The current result is that it seems nearly impossible to pass anything in the Senate, unless its watered down to the extent of being almost meaningless. And this is with one caucus having 60 members. In the 2010 election, the Democrats will likely lose seats. They may retain the majority, but it will be well below 60 votes. So if they can’t get anything meaningful passed now, imagine what will happen then. Nothing will get done anymore.

So what if the Republicans eventually regain power? Will the Democrats follow suit and block everything in cloture votes? Probably not. The Democrats seem to be playing by the old rule book: if you’re in the minority, you take what you can get. You try to get the concessions that you can, but at the end of the day, the majority party can pass its legislation. Filibustering is only for extreme cases. The Republicans are playing from a different set of rules: you block the majority party at every turn.

This leads to an ironic state: the party that is most willing to obstruct, the Republicans, will get the reputation of the party that gets things done. Most voters aren’t aware of the details of the Senate rules, so they will wonder why the Democrats aren’t getting anything done. Then, when the Republicans get back in power, they will get things done, because the Democrats won’t obstruct as much.

A few years ago, the Republicans threatened to blow up the filibuster/cloture rules, via procedural manoeuvering, if the Democrats would filibuster certain Bush nominees. They should have done it. Effectively requiring 60 votes to pass normal legislation, via procedural trickery, is ridiculous, and unworthy of a Democracy. Of course, there was much complaining by the Democrats when this threat was made, and if the Democrats were to talk about doing the same thing now, there would be much complaining by the Republicans. But it would be the right thing to do. Legislation should be passed by a normal majority. Which I won’t like if the Republicans regain the majority, but fair is fair.

Ending the filibuster rule isn’t likely to happen. What can be done? It seems that currently, things are stuck. The only way for the Democrats to get Republicans to go along with their legislation is to either water it down to the point where it’s toothless, or to somehow convince a few moderate Republicans (of which there are very few left) that voting for a bill is in their best interest. “Best interest” for a politician means “making it more likely to get re-elected”. But getting re-elected for Republicans right now means getting past a primary where you face a purist “tea party” candidate, with a motivated set of voters behind them. Who won’t like it if you strike a deal with the Democrats.

In other words: the Senate rewards obstructionism, and this is unlikely to change. It’s depressing isn’t it? Merry Christmas.

Mensen die niet bekend zijn met de interne regels van de Senaat vragen zich waarschijnlijk af wat er aan de hand is in de Senaat met betrekking tot zorghervorming, en waarom het zo lang duurt. Ik merkte dat kranten buiten de VS berichten dat iets door Huis van Afgevaardigden heen is, op een manier die je doet geloven dat dit de weg vrij maakt voor een snelle passage door de Senaat, rechtstreeks naar het bureau van de president. Nou, nee.

De regels in de Senaat zijn gecompliceerd en moelijk te doorgronden. Het grootste probleem is dat er gestemd wordt over het beginnen van een debat, en over het beeindigen van het debat over een wetsvoorstel. Dit heet een “cloture” stemronde, en er zijn 60 van de 100 stemmen nodig om dit te bekrachtigen. De uiteindelijke stemming is zoals je mag verwachten: 51 van de 100 stemmen is genoeg (of, 50 met de beslissende stem van de vice-president). Er zijn meer regels, en ik ken ze niet allemaal, maar dit is de belangrijkste.

Zo lang de oppositiepartij enigermate geinteresseerd is in dingen gedaan krijgen, zijn “cloture” stemrondes geen probleem. Maar, als de oppositie iets willen blokkeren, dan kunnen ze een wetsvoorstel oneindig vertrageen door constant tegen het beginnen of beeindigen van een debate te stemmen. Dit heet een “filibuster”. In het verleden is dit door beide partijen gedaan, maar met was met uitzondering. Nu hebben echter de Republikeinen het hun doel gemaakt om alles wat de Democraten willen doen te blokkeren. Ze stemmen altijd tegen het beginnen of beeindigen van een debat.

Dit is een probleem. Als de oppositie altijd deze taktiek zou gebruiken, dan zou er bijna geen enkele wet meer aangenomen worden. In het huidige politieke klimaat in de VS, is het onwaarschijnlijk dat een van de twee partijen 60 stemmen bij elkaar krijgt. De Democraten hebben nu 60 stemmen, maar enkel in theorie. De Democratische groep senatoren zijn niet allemaal Democraten (er zijn 3 onafhankelijken), en er zijn conservatieve Democraten, die rechts van hun partij platform staan, en die hun machtspositie (die ze hebben omdat ze nodig zijn om tot 60 stemmen de komen) willen uitmelken voor wat het waard is.

Het resultaat is dat het momenteel bijna onmogelijk is om iets aangenomen te krijgen in de Senaat, tenzij het wetsvoorstel zo verwaterd wordt dat het bijna nergens meer over gaat. En dit is in een situatie waarin een partij (theoretisch) 60 stemmen heeft. In de verkiezingen van 2010 zullen de Democraten waarschijnlijk een aantal zetels verliezen. Ze houden mogelijk de meerderheid, maar die zal duidelijk lager zijn dan 60 zetels. Dus, als ze nu al niets aangenomen kunnen krijgen, stel je eens voor wat er dan zal gebeuren. Er zal helemaal niets meer door de Senaat heenkomen.

Wat als nu de Republikeinen uiteindelijk weer de meerderheid krijgen? Zullen de Democraten dan hun voorbeeld volgen en alles blokkeren? Waarschijnlijk niet. De Democraten spelen volgens de “oude” regels: als de in de minderheid bent, probeer je concessies te krijgen, maar uiteindelijk kan de meerderheidspartij zijn wetsvoorstellen aannemen. Een filibuster is slechts een laatste redmiddel voor extreme gevallen. De Republikeinen spelen volgens andere regels: blokkeer de meerderheidspartij waar het maar kan.

Dit leidt tot een ironische situatie: de partij die het meeste blokeert, zal de reputatie krijgen van een partij die dingen gedaan krijgt. De meeste kiezers zijn niet op de hoogte van de details van de regels van de Senaat, dus zij zullen zich afvragen waarom de Democraten niets gedaan krijgen. En als de Republikeinen weer aan de macht komen, zullen zij wel dingen gedaan krijgen, omdat de Democraten niet zoveel de filibuster zullen gebruiken om dingen te blokkeren.

Een paar jaar geleden dreigden de Republikeinen de filibuster/cloture regel af te schaffen, via een aantal procedurele manoeuvres, als de Democraten een aantal kandidaten voor benoemingen van Bush zuden blokkeren. Ze hadden het moeten doen. 60 van de 100 stemmen nodig hebben om wetsvoorstellen aan te nemen is belachelijk, en een Democratie onwaardig. Er was natuurlijk veel geklaag van de Democraten toen er met dit werd gedreigd, en als de Democraten er nu over zouden beginnen, zou er veel geklaag zijn van de Republikeinen. Het zou echter terecht zijn. Wetsvoorstellen moeten aan te nemen zijn met een normale meerderheid. Ik zal het niet leuk vinden als dit een Republikeinse meerderheid is, maar eerlijk is eerlijk.

De filibuster zal waarschijnlijk niet worden afgeschaft. Wat te doen? Het lijkt er op dat er een impasse is onstaan. De enige manier dat de Democraten een aantal Republikeinen met zich mee krijgen is door zoveel water bij de wijn te doen dat er niet veel meer overblijft, of op de een of andere manier een paar gematigde Republikeinen ervan te overtuigen dat met hun meestemmen in hun belang is. “In hun belang” betekent voor politici “de kans vergrotend dat ik herkozen wordt”. Maar herkozen worden betekend momenteel voor een Republikein dat ze eerst door een voorverkiezing heen moeten komen tegen een zwaar rechtse “tea party” kandidaat, met een groep gemotiveerde kiezers achter zich. Die het niet leuk vinden als je het op een akkoordje gooit met de Democraten.

Met andere woorden: de Senaat beloont obstructie, en dit zal waarschijnlijk niet veranderen. Daar wordt je niet vrolijk van. Gelukkig kerstfeest.

But if the power to exercise exclusive legislation in all cases what so ever over the District of Columbia; if the power to lay and collect taxes, duties, imposts, and excises, to pay the debts and provide for the common defense and general welfare of the United States; if the power to regulate commerce with foreign nations and among the several States and with the Indian tribes, to fix the standard of weights and measures, to establish post offices and post roads, to declare war, to raise and support armies, to provide and maintain a navy, to dispose of and make all needful rules and regulations respecting the territory or other property belonging to the United States, and to make all laws which shall be necessary and proper for carrying these powers into execution — if these powers and others enumerated in the Constitution may be effectually brought into action by laws promoting the improvement of agriculture, commerce, and manufactures, the cultivation and encouragement of the mechanic and of the elegant arts, the advancement of literature, and the progress of the sciences, ornamental and profound, to refrain from exercising them for the benefit of the people themselves would be to hide in the earth the talent committed to our charge — would be treachery to the most sacred of trusts.

– John Quincy Adams, State of the Union, December 6th, 1825

John Quincy Adams, the 6th president of the United States, believed in using the power of government for the good of society. Of course, he achieved little of what he wanted to do, as he was obstructed by a Congress that supported his rival, Andrew Jackson, who subsequently defeated him in a nasty, personal campaign in 1829.

I’m using this quote for a couple of reasons. First of all, it seems that, especially in the United States, good intentions with regard to the government’s role in society seem to get buried easily in nasty rhetoric. Secondly, it shows that the idea of government playing an active, positive role has been around for a long time in the United States, although some people would have you believe that it hasn’t.

In present day America, as a foreigner, you can’t help but notice that there is a large group of Americans who talk about “the government” as if it’s some nefarious entity that is out to get you. It’s not that you don’t hear people complain about the government in other countries. But in the United States, a lot of people take it a lot further: they see the government not merely as an annoyance, they actually think it’s evil. Where did this come from?

I can’t quite explain it, but I’ll try anyway (that’s what blogs are all about; never let a lack of understanding stop you from saying what you think, right?).

The United States were born out of a group of colonies, controlled from far away by a government in which they had no representation. Obviously this was a situation that couldn’t last, and the colonies broke free. It makes sense that this struggle lead to a distrust of a central controlling body, like the British Parliament was. Also, the slow communication of the time must have made this worse: as this faraway body made decisions about the colonies, the news about these decisions came in slowly, and must have been accompanied by rumors as the news slowly made its way across the ocean, and then spread throughout the colonies.

Ever since then, there has been a current of strong resistance to the government in the United States. Or, to be precise, to the federal government. Many resisted a strong federal government when the US constitution was written (anti-federalism), and in the early history of the United States, many things the federal government did would be challenged as unconstitutional. A long series of Supreme Court decisions slowly shaped the role of the federal government.

Having said all this, it is hard to see why this sentiment is still strong today. The federal government has been a large entity with a big influence for a while. You’d think that people would have accepted this by now. But, especially amongst the conservative / rightwing crowd, anti-government sentiment remains strong. Or does it?

There is a crowd of people who fairly consistently oppose the role of government, amongst which are libertarians and, more extremely, the bunker-building militia crowd. But for most Republican politicians, anti-government sentiment seems to be a political card that is played when it’s convenient. Government interference is decried as bad only when it doesn’t fit with their goals. When it comes to the military or anti-terrorism legislation, the federal government can’t be big enough for the Republicans. It’s also perfectly fine with them if the federal government interferes with personal matters such as marriage.

However, when the federal government (more specifically, a Democratic federal government) does something they don’t like, all of a sudden they conjure up the spirit of the Revolution in order to claim that something is just wrong and, well, just plain un-American.

The best example of something done by the government that triggers much gnashing of the teeth are taxes. Now, nobody likes taxes. In countries all over the world, you will hear people grumbling about them. But, in the US, to a lot of people, taxes are the work of the devil himself. For a politician to raise taxes (even if it’s just on the rich, and not by very much) is a very risky move. The word ‘tax’ is almost a curse word. This situation is exploited by Republican politicians. If they don’t like a bill, they will almost invariably claim it will raise taxes (like, for example, the cap and trade bill currently being discussed).

All in all, any discussion in the US about the federal government using its power for the good of society tends to be polarized by dogmatic attacks. That’s unfortunate, and it makes it harder to discuss the actual merits and drawbacks of the plans at hand. As John Quincy Adams might have said: “tell me about it”.

But if the power to exercise exclusive legislation in all cases what so ever over the District of Columbia; if the power to lay and collect taxes, duties, imposts, and excises, to pay the debts and provide for the common defense and general welfare of the United States; if the power to regulate commerce with foreign nations and among the several States and with the Indian tribes, to fix the standard of weights and measures, to establish post offices and post roads, to declare war, to raise and support armies, to provide and maintain a navy, to dispose of and make all needful rules and regulations respecting the territory or other property belonging to the United States, and to make all laws which shall be necessary and proper for carrying these powers into execution — if these powers and others enumerated in the Constitution may be effectually brought into action by laws promoting the improvement of agriculture, commerce, and manufactures, the cultivation and encouragement of the mechanic and of the elegant arts, the advancement of literature, and the progress of the sciences, ornamental and profound, to refrain from exercising them for the benefit of the people themselves would be to hide in the earth the talent committed to our charge — would be treachery to the most sacred of trusts.

– John Quincy Adams, State of the Union, December 6th, 1825

John Quincy Adams, de 6de president van de Verenigde Staten, geloofde dat de regering zijn bevoegdheden moet gebruiken om de samenleving the verbeteren. Maar hij bereikte weinig van wat hij van plan was, omdat hij geblokkeerd werd door een Congres dat zijn rivaal, Andrew Jackson, ondersteunde. Jackson versloeg Adams in de volgende verkiezingen, na een smerige, persoonlijke campagne.

Ik gebruik dit citaat om een paar redenen. Ten eerste omdat, vooral in de Verenigde Staten, het er op lijkt dat goede bedoelingen van de regering betreffende het verbeteren van de samenleving makkelijk stranden in schreeuwerige rhetoriek. Ten tweede laat dit citaat zien dat het idee van een regering die een actieve, positieve rol speelt in de samenleving, al sinds lange tijd bestaat in de VS. Al willen sommigen je doen geloven dat dit niet waar is.

Als buitenlander in het Amerika van vandaag kan je niet aan de indruk ontsnappen dat er een grote groep Amerikanen is die over “de regering” praten alsof het een schimmige organisatie is die niets goeds met je van plan is. Nou hoor je mensen natuurlijk ook klagen over de regering in andere landen. Maar in de Verenigde Staten gaan veel mensen een stap verder: ze zien de regering niet alleen als een bron van irritatie, ze denken daadwerkelijk dat de regering een bron van kwaad is.

Ik kan dit niet helemaal verklaren, maar ik zal het toch proberen (ik laat me niet stoppen door een gebrek aan kennis, daar zijn blogs voor, nietwaar).

De Verenigde Staten zijn geboren uit een groep kolonies, bestuurd van verre door een regering (het Britse parlement) waarin ze geen vertegenwoordiging hadden. Dat was uiteraard een situatie die niet kon blijven bestaan, en de kolonies vochten zich vrij. Het is logisch dat dit leidde tot een wantrouwen ten opzichte van een centraal bestuur, zoals het Britse parlement. De langzame communicatie in die tijd zal het nog erger hebben gemaakt: het nieuws over de besluiten van dit ver verwijderde bestuur kwam langzaam en mondjesmaat over de oceaan binnen, en dit zal vergezeld zijn gegaan met geruchten.

Sindsdien is er een sterke onderstroom van weerstand tegen de regering in de Verenigde Staten. Of, om precies te zijn, tegen de federale regering. Velen verzetten zich tegen een sterke rol voor de federale regering in de grondwet (anti-federalisme), en de gedurende de vroege geschiedenis van de VS werden veel acties van de federale regering aangevochten als zijnde in strijd met de grondwet. Een lange serie van besluiten van het Hooggerechtshof gaven langzaam vorm aan de rol van de centrale regering.

Desalniettemin is het moeilijk te begrijpen waarom het anti-regerings gevoel nog steeds zo sterk is. De federale regering is al lang een grote organisatie met veel macht. Je zou denken dat mensen dit nu wel geaccepteerd zouden hebben. Maar, vooral onder conservatieven / politiek rechts blijft did gevoel sterk. Of toch niet?

Er is een groep mensen die vrij consequent tegen inmenging van de regering zijn, onder andere de ‘libertarians’ en, een meer extreem geval, de bunker-bouwende militia groepen (nog zo’n typisch Amerikaans verschijnsel). Maar, voor de meeste Republikeinse politici, lijk anti-regerings gevoel een politieke kaart die gespeeld wordt als het goed uitkomt. Inmenging door de regering wordt alleen veroordeeld als het niet strookt met hun doelen. Als het het leger of anti-terrorisme wetgeving betreft, kan de federale regering niet groot genoeg zijn voor de Republikeinen. Ze vinden het ook prima als de regering zich bemoeid met persoonlijke zaken zoals het huwelijk.

Maar wanneer de federale regering (lees: de Democratische federale regering) iets doet waarmee ze het oneens zijn, roepen ze plotseling de geesten van de Amerikaanse revolutie op, om te claimen dat het verkeerd is en, wel, on-Amerikaans.

Het beste voorbeeld van iets dat door de regering wordt gedaan dat veel tandengeknars veroorzaakt, zijn belastingen. Natuurlijk, niemand vindt belastingen leuk. Je zal mensen over de hele wereld horen klagen over belastingen. Maar, in de VS, zijn belastingen bijna het werk van de duivel zelve. Een politicus die belastingen wil verhogen (ook al is het met een klein bedrag en alleen voor de rijken), neemt een groot risico. Het woord “belasting” is bijna een scheldwoord. Deze situatie wordt benut door Republikeinse politici. Als ze tegen een wetsvoorstel zijn, zullen ze bijna altijd beweren dat het de belastingen zal verhogen (zoals bijvoorbeeld de klimaatwet waar nu over wordt gediscussieerd).

Al met al zal elke discussie in de VS over federale maatregelen om de samenleving te verbeteren al gauw verzanden in dogmatische aanvallen. Dat is jammer, en dat maakt het moeilijk om de voor- en nadelen van de plannen in kwestie te bespreken. Zoals John Quincy Adams had kunnen zeggen “vertel mij wat”.

It isn’t hard to be a populist. If you play the role convincingly, you can go far. There are a few things you need to be able to do.

First of all, you need to say that you speak “the language of the people”. Nobody knows exactly what that is. That doesn’t matter. You know what the man in the street thinks. You know what TheAmericanPeople(tm) want. What do you mean you can’t define what the language of the people is? That’s obviously because you don’t speak it! You’re out of touch!

Of course, you don’t just speak the language of the people. You also excel in plain speaking. All difficult problems have an easy solution. Even better, there are no hard problems. “They” just don’t understand, or are afraid to. You’ve got the solutions. The details don’t matter. Details are for those who can’t speak plainly.

Speaking of “them”, it is of course important that you create an us versus them situation. You can do that in several ways, but usually it’s easiest if you say that it’s all the fault of the “elite”. Elite is another one of those words that doesn’t mean a whole lot in practice. When are you part of the elite? If you have a degree? If you live in a certain neighborhood? And are you automatically wrong if you are part of the elite, whatever that is? That doesn’t matter. The elite is everyone who disagrees with you.

Of course, it is useful to have a set of different “they”s that you can use. The elite is always a good one, but, you can also use more easily identified groups of people. Racial, religious and geographic differences help.

Lastly, it has to be obvious that you are the underdog. The others are out to oppress you. The media is in cahoots with the others. You speak plainly, so you can call the others names. But if they are critical about you, that is obviously part of the conspiracy to keep you down.

In the next part of this course: “I can protect you from ‘them’”.

Het is niet moeilijk om een populist te zijn. Als je de rol met overtuiging speelt, kun je het ver schoppen. Er zijn een paar dingen die je onder de knie moet krijgen.

Allereerst moet je zeggen de “taal van het volk” te spreken. Niemand weet precies wat dat is. Dat maakt niet uit. Jij weet wat de mensen op straat denken. Wat jij zegt is de “taal van het volk”. Hoe bedoel je dat je niet kan definieren wat de taal van het volk is? Dat komt natuurlijk omdat je de taal van het volk niet spreekt!

Natuurlijk spreek je niet alleen de taal van het volk, het is ook nog eens een belangrijk dialect van deze taal: “duidelijke taal”. Dat betekent dat alle moeilijke problemen een makkelijke oplossing hebben. Sterker nog, er zijn helemaal geen moeilijke problemen. “Zij” begrijpen het gewoon niet, of ze durven niet. Jij hebt de oplossingen. De details maken niet uit. Details zijn voor mensen die geen duidelijke taal spreken.

Over “zij” gesproken: het is natuurlijk belangrijk dat je een wij tegen zij situatie creert. Dat kan op meerder manieren, maar het is meestal het makkelijkste als je zegt dat het allemaal de schuld is van de “elite”. Elite is weer zo’n lekker handig begrip dat in de praktijk vrij weinig betekent. Wanneer maak je onderdeel uit van de elite? Als je afgestudeerd bent? Als je in een bepaalde buurt woont? En heb je het automatisch bij het verkeerde eind als je bij de elite hoort, wat dat ook moge zijn? Dit maakt allemaal niet uit. De elite is iedereen die het niet met je eens is.

Het is natuurlijk ook handig om een aantal verschillende “zij” vormen te hebben die je kan gebruiken. De elite werkt altijd wel, maar makkelijk te identificeren groepen werken prima. Dus verschil in ras, geloof en regio/land helpt.

Tenslotte moet het duidelijk zijn dat jij de underdog bent. De anderen proberen jou te onderdrukken. De pers speelt onder een hoedje met de anderen. Jij spreekt duidelijke taal, dus je mag de anderen voor rotte vis uitmaken. Als zij jou echter kritisch bekijken, dan is dat natuurlijk onderdeel van de samenzwering van de elite om jou er onder te houden.

In het volgende deel van de cursus: “ik kan je tegen ‘hun’ beschermen”.