Expaticats

I never quite understood the phenomenon of pundits. Pundits are people with opinions, and they like to give them. So far, so good. I mean, look at me. I like my own opinion so much that I have my own blog.

The part where things go wrong is that they appear in big media outlets to give their opinions, and often get paid for it. Again, they have every right to their opinion. But what makes their opinion more important than others? Usually, they aren’t even experts on what they are talking about. Wouldn’t it be better to have an actual expert on the subject at hand explain things? Apparently not. Or, I should say: of course not. Because the media is about entertainment, not information.

Pundits seem to be especially popular in the US. To be sure, they exist in other countries. But they are especially numerous here. Perhaps that has something to do with the existence of 24-hours news channels. You have to do something to fill up that time, so you have panels and roundtables where pundits give their opinions, often not in the least bothered by a lack of knowledge, enthusiastically unleashing their stream of talking points on us.

When blogs became popular, they were, amongst other things, hailed as the democratization of information. A revolution in media. A big change from the old media. That seems overly optimistic. Some blogs provide good analysis and do their own research, but a lot of bloggers are pundit-wannabees. The lines between blogs and the traditional media are blurring. The Huffington Post is looking more and more like a tabloid. Bloggers are appearing on TV as pundits, and seem happy to be assimilated.

So, even more than before, we will be bombarded with opinions. But it seems doubtful that we’re being presented with more useful information. Providing information, after all, takes work. Talking about shiny objects such as celebrities, or having pundits fight a battle of the talking points, is much easier. And, apparently, gets better ratings.

How about that Tiger Woods?

Ik heb het fenomeen publicisten (“pundits”, “opiniemakers”) nooit begrepen. Publicisten zijn mensen met een mening, en ze houden ervan die mening te geven. Ok, prima. Ik bedoel: kijk mij nou. Ik vind mijn eigen mening zo belangrijk dat ik een eigen blog heb.

Het gaat fout als ze verschijnen in de media om hun mening te geven, vaak betaald. Nogmaals, ze hebben het volste recht op hun mening. Maar wat maakt hun mening belangrijker dan die van anderen? Meestal zijn ze niet eens experts in het onderwerp waar ze het over hebben. Zo het niet beter zijn een echte expert de dingen uit te laten leggen? Blijkbaar niet. Omdat de media in de eerste plaats entertainment is, niet informatieverstrekking.

Pundits lijken vooral populair in de VS. Ze bestaan zeker ook in andere landen. Maar ze zijn hier erg talrijk. Dat heeft misschien iets te maken met het bestaan van 24-uurs nieuws kanalen. Je moet toch iets doen om de tijd op te vullen, dus heb je panels en rondetafel discussies, waar pundits hun mening geven, en waar ze, vaak niet gehinderd door enige kennis van zaken, hun stroom van ingestudeerde punten op ons loslaten.

Toen blogs populair werden, werden ze, onder andere, geprezen als de democratisering van informatie. Een revolutie in de media. Een grote verandering ten opzichte van de oude media. Dat lijkt te optimistisch. Sommige blogs brengen goede analyse en doen hun eigen onderzoek, maar veel bloggers zijn pundits in-spe. The grenzen tussen blogs en de traditionele media vervagen. De Huffington Post lijkt meer en meer op een sensatiekrant. Bloggers verschijnen op TV om commentaar te geven, en lijken het prima te vinden dat ze in het wereldje zijn opgenomen.

En zo, nog meer dan vroeger, zullen we worden platgegooid met meningen. Maar het lijkt twijfelachtig of we met bruikbare informatie worden voorzien. Informatie verstrekken kost immers moeite. Praten over beroemdheden, of pundits een oorlog met ingestudeerde punten te laten uitvechten, is veel makkelijker. En zorgt blijkbaar voor betere kijkcijfers.

Maarreh.. wat vind jij nou van die Tiger Woods?

People unfamiliar with the inner workings of the Senate are probably wondering what is happening in the Senate with regard to healthcare reform, and why it is taking so long. I’ve noticed that newspapers outside the US will report that something has passed the House, with an expectant tone that this clears the way for a swift passage through the Senate, straight to the president’s desk. Well, no.

The Senate rules are rather complicated and arcane. The main problem is that there are votes to both start and end discussion on a proposed bill. They are called “cloture votes”, and require 60 out of 100 votes to pass. The final vote on a bill is what you’d expect: 51 out of 100 votes is enough (or, 50 plus the tie-breaking vote of the vice-president). There are more rules, and I’m not familiar with all of them, but those are the important ones.

As long as the opposition party is at least somewhat interested in getting things done, these cloture votes aren’t a big problem. However, when the opposition really wants to block things, they can delay a bill indefinitely by continually voting against cloture. That is called “filibustering”. In the past, this has been done by both parties, but it was generally an exception. But now, Republican senators have made it their goal to block the Democrats at every turn. They will always vote against cloture, effectively making the required majority not 51 votes, but 60 votes.

This is a problem. If the opposition party were to always adopt this tactic, nothing would ever get done anymore. In the current US political climate, it is unlikely that one party can get together 60 votes. The Democrats right now have them, but only in theory. The Democratic caucus isn’t all Democrats (it has 3 independents), and there are a few conservative Democrats who are out of the mainstream of the Democratic party, and who seem to be willing to milk their position of power (that they get from being the last remaining votes needed for cloture) for all that it’s worth.

The current result is that it seems nearly impossible to pass anything in the Senate, unless its watered down to the extent of being almost meaningless. And this is with one caucus having 60 members. In the 2010 election, the Democrats will likely lose seats. They may retain the majority, but it will be well below 60 votes. So if they can’t get anything meaningful passed now, imagine what will happen then. Nothing will get done anymore.

So what if the Republicans eventually regain power? Will the Democrats follow suit and block everything in cloture votes? Probably not. The Democrats seem to be playing by the old rule book: if you’re in the minority, you take what you can get. You try to get the concessions that you can, but at the end of the day, the majority party can pass its legislation. Filibustering is only for extreme cases. The Republicans are playing from a different set of rules: you block the majority party at every turn.

This leads to an ironic state: the party that is most willing to obstruct, the Republicans, will get the reputation of the party that gets things done. Most voters aren’t aware of the details of the Senate rules, so they will wonder why the Democrats aren’t getting anything done. Then, when the Republicans get back in power, they will get things done, because the Democrats won’t obstruct as much.

A few years ago, the Republicans threatened to blow up the filibuster/cloture rules, via procedural manoeuvering, if the Democrats would filibuster certain Bush nominees. They should have done it. Effectively requiring 60 votes to pass normal legislation, via procedural trickery, is ridiculous, and unworthy of a Democracy. Of course, there was much complaining by the Democrats when this threat was made, and if the Democrats were to talk about doing the same thing now, there would be much complaining by the Republicans. But it would be the right thing to do. Legislation should be passed by a normal majority. Which I won’t like if the Republicans regain the majority, but fair is fair.

Ending the filibuster rule isn’t likely to happen. What can be done? It seems that currently, things are stuck. The only way for the Democrats to get Republicans to go along with their legislation is to either water it down to the point where it’s toothless, or to somehow convince a few moderate Republicans (of which there are very few left) that voting for a bill is in their best interest. “Best interest” for a politician means “making it more likely to get re-elected”. But getting re-elected for Republicans right now means getting past a primary where you face a purist “tea party” candidate, with a motivated set of voters behind them. Who won’t like it if you strike a deal with the Democrats.

In other words: the Senate rewards obstructionism, and this is unlikely to change. It’s depressing isn’t it? Merry Christmas.

Mensen die niet bekend zijn met de interne regels van de Senaat vragen zich waarschijnlijk af wat er aan de hand is in de Senaat met betrekking tot zorghervorming, en waarom het zo lang duurt. Ik merkte dat kranten buiten de VS berichten dat iets door Huis van Afgevaardigden heen is, op een manier die je doet geloven dat dit de weg vrij maakt voor een snelle passage door de Senaat, rechtstreeks naar het bureau van de president. Nou, nee.

De regels in de Senaat zijn gecompliceerd en moelijk te doorgronden. Het grootste probleem is dat er gestemd wordt over het beginnen van een debat, en over het beeindigen van het debat over een wetsvoorstel. Dit heet een “cloture” stemronde, en er zijn 60 van de 100 stemmen nodig om dit te bekrachtigen. De uiteindelijke stemming is zoals je mag verwachten: 51 van de 100 stemmen is genoeg (of, 50 met de beslissende stem van de vice-president). Er zijn meer regels, en ik ken ze niet allemaal, maar dit is de belangrijkste.

Zo lang de oppositiepartij enigermate geinteresseerd is in dingen gedaan krijgen, zijn “cloture” stemrondes geen probleem. Maar, als de oppositie iets willen blokkeren, dan kunnen ze een wetsvoorstel oneindig vertrageen door constant tegen het beginnen of beeindigen van een debate te stemmen. Dit heet een “filibuster”. In het verleden is dit door beide partijen gedaan, maar met was met uitzondering. Nu hebben echter de Republikeinen het hun doel gemaakt om alles wat de Democraten willen doen te blokkeren. Ze stemmen altijd tegen het beginnen of beeindigen van een debat.

Dit is een probleem. Als de oppositie altijd deze taktiek zou gebruiken, dan zou er bijna geen enkele wet meer aangenomen worden. In het huidige politieke klimaat in de VS, is het onwaarschijnlijk dat een van de twee partijen 60 stemmen bij elkaar krijgt. De Democraten hebben nu 60 stemmen, maar enkel in theorie. De Democratische groep senatoren zijn niet allemaal Democraten (er zijn 3 onafhankelijken), en er zijn conservatieve Democraten, die rechts van hun partij platform staan, en die hun machtspositie (die ze hebben omdat ze nodig zijn om tot 60 stemmen de komen) willen uitmelken voor wat het waard is.

Het resultaat is dat het momenteel bijna onmogelijk is om iets aangenomen te krijgen in de Senaat, tenzij het wetsvoorstel zo verwaterd wordt dat het bijna nergens meer over gaat. En dit is in een situatie waarin een partij (theoretisch) 60 stemmen heeft. In de verkiezingen van 2010 zullen de Democraten waarschijnlijk een aantal zetels verliezen. Ze houden mogelijk de meerderheid, maar die zal duidelijk lager zijn dan 60 zetels. Dus, als ze nu al niets aangenomen kunnen krijgen, stel je eens voor wat er dan zal gebeuren. Er zal helemaal niets meer door de Senaat heenkomen.

Wat als nu de Republikeinen uiteindelijk weer de meerderheid krijgen? Zullen de Democraten dan hun voorbeeld volgen en alles blokkeren? Waarschijnlijk niet. De Democraten spelen volgens de “oude” regels: als de in de minderheid bent, probeer je concessies te krijgen, maar uiteindelijk kan de meerderheidspartij zijn wetsvoorstellen aannemen. Een filibuster is slechts een laatste redmiddel voor extreme gevallen. De Republikeinen spelen volgens andere regels: blokkeer de meerderheidspartij waar het maar kan.

Dit leidt tot een ironische situatie: de partij die het meeste blokeert, zal de reputatie krijgen van een partij die dingen gedaan krijgt. De meeste kiezers zijn niet op de hoogte van de details van de regels van de Senaat, dus zij zullen zich afvragen waarom de Democraten niets gedaan krijgen. En als de Republikeinen weer aan de macht komen, zullen zij wel dingen gedaan krijgen, omdat de Democraten niet zoveel de filibuster zullen gebruiken om dingen te blokkeren.

Een paar jaar geleden dreigden de Republikeinen de filibuster/cloture regel af te schaffen, via een aantal procedurele manoeuvres, als de Democraten een aantal kandidaten voor benoemingen van Bush zuden blokkeren. Ze hadden het moeten doen. 60 van de 100 stemmen nodig hebben om wetsvoorstellen aan te nemen is belachelijk, en een Democratie onwaardig. Er was natuurlijk veel geklaag van de Democraten toen er met dit werd gedreigd, en als de Democraten er nu over zouden beginnen, zou er veel geklaag zijn van de Republikeinen. Het zou echter terecht zijn. Wetsvoorstellen moeten aan te nemen zijn met een normale meerderheid. Ik zal het niet leuk vinden als dit een Republikeinse meerderheid is, maar eerlijk is eerlijk.

De filibuster zal waarschijnlijk niet worden afgeschaft. Wat te doen? Het lijkt er op dat er een impasse is onstaan. De enige manier dat de Democraten een aantal Republikeinen met zich mee krijgen is door zoveel water bij de wijn te doen dat er niet veel meer overblijft, of op de een of andere manier een paar gematigde Republikeinen ervan te overtuigen dat met hun meestemmen in hun belang is. “In hun belang” betekent voor politici “de kans vergrotend dat ik herkozen wordt”. Maar herkozen worden betekend momenteel voor een Republikein dat ze eerst door een voorverkiezing heen moeten komen tegen een zwaar rechtse “tea party” kandidaat, met een groep gemotiveerde kiezers achter zich. Die het niet leuk vinden als je het op een akkoordje gooit met de Democraten.

Met andere woorden: de Senaat beloont obstructie, en dit zal waarschijnlijk niet veranderen. Daar wordt je niet vrolijk van. Gelukkig kerstfeest.

But if the power to exercise exclusive legislation in all cases what so ever over the District of Columbia; if the power to lay and collect taxes, duties, imposts, and excises, to pay the debts and provide for the common defense and general welfare of the United States; if the power to regulate commerce with foreign nations and among the several States and with the Indian tribes, to fix the standard of weights and measures, to establish post offices and post roads, to declare war, to raise and support armies, to provide and maintain a navy, to dispose of and make all needful rules and regulations respecting the territory or other property belonging to the United States, and to make all laws which shall be necessary and proper for carrying these powers into execution — if these powers and others enumerated in the Constitution may be effectually brought into action by laws promoting the improvement of agriculture, commerce, and manufactures, the cultivation and encouragement of the mechanic and of the elegant arts, the advancement of literature, and the progress of the sciences, ornamental and profound, to refrain from exercising them for the benefit of the people themselves would be to hide in the earth the talent committed to our charge — would be treachery to the most sacred of trusts.

– John Quincy Adams, State of the Union, December 6th, 1825

John Quincy Adams, the 6th president of the United States, believed in using the power of government for the good of society. Of course, he achieved little of what he wanted to do, as he was obstructed by a Congress that supported his rival, Andrew Jackson, who subsequently defeated him in a nasty, personal campaign in 1829.

I’m using this quote for a couple of reasons. First of all, it seems that, especially in the United States, good intentions with regard to the government’s role in society seem to get buried easily in nasty rhetoric. Secondly, it shows that the idea of government playing an active, positive role has been around for a long time in the United States, although some people would have you believe that it hasn’t.

In present day America, as a foreigner, you can’t help but notice that there is a large group of Americans who talk about “the government” as if it’s some nefarious entity that is out to get you. It’s not that you don’t hear people complain about the government in other countries. But in the United States, a lot of people take it a lot further: they see the government not merely as an annoyance, they actually think it’s evil. Where did this come from?

I can’t quite explain it, but I’ll try anyway (that’s what blogs are all about; never let a lack of understanding stop you from saying what you think, right?).

The United States were born out of a group of colonies, controlled from far away by a government in which they had no representation. Obviously this was a situation that couldn’t last, and the colonies broke free. It makes sense that this struggle lead to a distrust of a central controlling body, like the British Parliament was. Also, the slow communication of the time must have made this worse: as this faraway body made decisions about the colonies, the news about these decisions came in slowly, and must have been accompanied by rumors as the news slowly made its way across the ocean, and then spread throughout the colonies.

Ever since then, there has been a current of strong resistance to the government in the United States. Or, to be precise, to the federal government. Many resisted a strong federal government when the US constitution was written (anti-federalism), and in the early history of the United States, many things the federal government did would be challenged as unconstitutional. A long series of Supreme Court decisions slowly shaped the role of the federal government.

Having said all this, it is hard to see why this sentiment is still strong today. The federal government has been a large entity with a big influence for a while. You’d think that people would have accepted this by now. But, especially amongst the conservative / rightwing crowd, anti-government sentiment remains strong. Or does it?

There is a crowd of people who fairly consistently oppose the role of government, amongst which are libertarians and, more extremely, the bunker-building militia crowd. But for most Republican politicians, anti-government sentiment seems to be a political card that is played when it’s convenient. Government interference is decried as bad only when it doesn’t fit with their goals. When it comes to the military or anti-terrorism legislation, the federal government can’t be big enough for the Republicans. It’s also perfectly fine with them if the federal government interferes with personal matters such as marriage.

However, when the federal government (more specifically, a Democratic federal government) does something they don’t like, all of a sudden they conjure up the spirit of the Revolution in order to claim that something is just wrong and, well, just plain un-American.

The best example of something done by the government that triggers much gnashing of the teeth are taxes. Now, nobody likes taxes. In countries all over the world, you will hear people grumbling about them. But, in the US, to a lot of people, taxes are the work of the devil himself. For a politician to raise taxes (even if it’s just on the rich, and not by very much) is a very risky move. The word ‘tax’ is almost a curse word. This situation is exploited by Republican politicians. If they don’t like a bill, they will almost invariably claim it will raise taxes (like, for example, the cap and trade bill currently being discussed).

All in all, any discussion in the US about the federal government using its power for the good of society tends to be polarized by dogmatic attacks. That’s unfortunate, and it makes it harder to discuss the actual merits and drawbacks of the plans at hand. As John Quincy Adams might have said: “tell me about it”.

But if the power to exercise exclusive legislation in all cases what so ever over the District of Columbia; if the power to lay and collect taxes, duties, imposts, and excises, to pay the debts and provide for the common defense and general welfare of the United States; if the power to regulate commerce with foreign nations and among the several States and with the Indian tribes, to fix the standard of weights and measures, to establish post offices and post roads, to declare war, to raise and support armies, to provide and maintain a navy, to dispose of and make all needful rules and regulations respecting the territory or other property belonging to the United States, and to make all laws which shall be necessary and proper for carrying these powers into execution — if these powers and others enumerated in the Constitution may be effectually brought into action by laws promoting the improvement of agriculture, commerce, and manufactures, the cultivation and encouragement of the mechanic and of the elegant arts, the advancement of literature, and the progress of the sciences, ornamental and profound, to refrain from exercising them for the benefit of the people themselves would be to hide in the earth the talent committed to our charge — would be treachery to the most sacred of trusts.

– John Quincy Adams, State of the Union, December 6th, 1825

John Quincy Adams, de 6de president van de Verenigde Staten, geloofde dat de regering zijn bevoegdheden moet gebruiken om de samenleving the verbeteren. Maar hij bereikte weinig van wat hij van plan was, omdat hij geblokkeerd werd door een Congres dat zijn rivaal, Andrew Jackson, ondersteunde. Jackson versloeg Adams in de volgende verkiezingen, na een smerige, persoonlijke campagne.

Ik gebruik dit citaat om een paar redenen. Ten eerste omdat, vooral in de Verenigde Staten, het er op lijkt dat goede bedoelingen van de regering betreffende het verbeteren van de samenleving makkelijk stranden in schreeuwerige rhetoriek. Ten tweede laat dit citaat zien dat het idee van een regering die een actieve, positieve rol speelt in de samenleving, al sinds lange tijd bestaat in de VS. Al willen sommigen je doen geloven dat dit niet waar is.

Als buitenlander in het Amerika van vandaag kan je niet aan de indruk ontsnappen dat er een grote groep Amerikanen is die over “de regering” praten alsof het een schimmige organisatie is die niets goeds met je van plan is. Nou hoor je mensen natuurlijk ook klagen over de regering in andere landen. Maar in de Verenigde Staten gaan veel mensen een stap verder: ze zien de regering niet alleen als een bron van irritatie, ze denken daadwerkelijk dat de regering een bron van kwaad is.

Ik kan dit niet helemaal verklaren, maar ik zal het toch proberen (ik laat me niet stoppen door een gebrek aan kennis, daar zijn blogs voor, nietwaar).

De Verenigde Staten zijn geboren uit een groep kolonies, bestuurd van verre door een regering (het Britse parlement) waarin ze geen vertegenwoordiging hadden. Dat was uiteraard een situatie die niet kon blijven bestaan, en de kolonies vochten zich vrij. Het is logisch dat dit leidde tot een wantrouwen ten opzichte van een centraal bestuur, zoals het Britse parlement. De langzame communicatie in die tijd zal het nog erger hebben gemaakt: het nieuws over de besluiten van dit ver verwijderde bestuur kwam langzaam en mondjesmaat over de oceaan binnen, en dit zal vergezeld zijn gegaan met geruchten.

Sindsdien is er een sterke onderstroom van weerstand tegen de regering in de Verenigde Staten. Of, om precies te zijn, tegen de federale regering. Velen verzetten zich tegen een sterke rol voor de federale regering in de grondwet (anti-federalisme), en de gedurende de vroege geschiedenis van de VS werden veel acties van de federale regering aangevochten als zijnde in strijd met de grondwet. Een lange serie van besluiten van het Hooggerechtshof gaven langzaam vorm aan de rol van de centrale regering.

Desalniettemin is het moeilijk te begrijpen waarom het anti-regerings gevoel nog steeds zo sterk is. De federale regering is al lang een grote organisatie met veel macht. Je zou denken dat mensen dit nu wel geaccepteerd zouden hebben. Maar, vooral onder conservatieven / politiek rechts blijft did gevoel sterk. Of toch niet?

Er is een groep mensen die vrij consequent tegen inmenging van de regering zijn, onder andere de ‘libertarians’ en, een meer extreem geval, de bunker-bouwende militia groepen (nog zo’n typisch Amerikaans verschijnsel). Maar, voor de meeste Republikeinse politici, lijk anti-regerings gevoel een politieke kaart die gespeeld wordt als het goed uitkomt. Inmenging door de regering wordt alleen veroordeeld als het niet strookt met hun doelen. Als het het leger of anti-terrorisme wetgeving betreft, kan de federale regering niet groot genoeg zijn voor de Republikeinen. Ze vinden het ook prima als de regering zich bemoeid met persoonlijke zaken zoals het huwelijk.

Maar wanneer de federale regering (lees: de Democratische federale regering) iets doet waarmee ze het oneens zijn, roepen ze plotseling de geesten van de Amerikaanse revolutie op, om te claimen dat het verkeerd is en, wel, on-Amerikaans.

Het beste voorbeeld van iets dat door de regering wordt gedaan dat veel tandengeknars veroorzaakt, zijn belastingen. Natuurlijk, niemand vindt belastingen leuk. Je zal mensen over de hele wereld horen klagen over belastingen. Maar, in de VS, zijn belastingen bijna het werk van de duivel zelve. Een politicus die belastingen wil verhogen (ook al is het met een klein bedrag en alleen voor de rijken), neemt een groot risico. Het woord “belasting” is bijna een scheldwoord. Deze situatie wordt benut door Republikeinse politici. Als ze tegen een wetsvoorstel zijn, zullen ze bijna altijd beweren dat het de belastingen zal verhogen (zoals bijvoorbeeld de klimaatwet waar nu over wordt gediscussieerd).

Al met al zal elke discussie in de VS over federale maatregelen om de samenleving te verbeteren al gauw verzanden in dogmatische aanvallen. Dat is jammer, en dat maakt het moeilijk om de voor- en nadelen van de plannen in kwestie te bespreken. Zoals John Quincy Adams had kunnen zeggen “vertel mij wat”.

It isn’t hard to be a populist. If you play the role convincingly, you can go far. There are a few things you need to be able to do.

First of all, you need to say that you speak “the language of the people”. Nobody knows exactly what that is. That doesn’t matter. You know what the man in the street thinks. You know what TheAmericanPeople(tm) want. What do you mean you can’t define what the language of the people is? That’s obviously because you don’t speak it! You’re out of touch!

Of course, you don’t just speak the language of the people. You also excel in plain speaking. All difficult problems have an easy solution. Even better, there are no hard problems. “They” just don’t understand, or are afraid to. You’ve got the solutions. The details don’t matter. Details are for those who can’t speak plainly.

Speaking of “them”, it is of course important that you create an us versus them situation. You can do that in several ways, but usually it’s easiest if you say that it’s all the fault of the “elite”. Elite is another one of those words that doesn’t mean a whole lot in practice. When are you part of the elite? If you have a degree? If you live in a certain neighborhood? And are you automatically wrong if you are part of the elite, whatever that is? That doesn’t matter. The elite is everyone who disagrees with you.

Of course, it is useful to have a set of different “they”s that you can use. The elite is always a good one, but, you can also use more easily identified groups of people. Racial, religious and geographic differences help.

Lastly, it has to be obvious that you are the underdog. The others are out to oppress you. The media is in cahoots with the others. You speak plainly, so you can call the others names. But if they are critical about you, that is obviously part of the conspiracy to keep you down.

In the next part of this course: “I can protect you from ‘them’”.

Het is niet moeilijk om een populist te zijn. Als je de rol met overtuiging speelt, kun je het ver schoppen. Er zijn een paar dingen die je onder de knie moet krijgen.

Allereerst moet je zeggen de “taal van het volk” te spreken. Niemand weet precies wat dat is. Dat maakt niet uit. Jij weet wat de mensen op straat denken. Wat jij zegt is de “taal van het volk”. Hoe bedoel je dat je niet kan definieren wat de taal van het volk is? Dat komt natuurlijk omdat je de taal van het volk niet spreekt!

Natuurlijk spreek je niet alleen de taal van het volk, het is ook nog eens een belangrijk dialect van deze taal: “duidelijke taal”. Dat betekent dat alle moeilijke problemen een makkelijke oplossing hebben. Sterker nog, er zijn helemaal geen moeilijke problemen. “Zij” begrijpen het gewoon niet, of ze durven niet. Jij hebt de oplossingen. De details maken niet uit. Details zijn voor mensen die geen duidelijke taal spreken.

Over “zij” gesproken: het is natuurlijk belangrijk dat je een wij tegen zij situatie creert. Dat kan op meerder manieren, maar het is meestal het makkelijkste als je zegt dat het allemaal de schuld is van de “elite”. Elite is weer zo’n lekker handig begrip dat in de praktijk vrij weinig betekent. Wanneer maak je onderdeel uit van de elite? Als je afgestudeerd bent? Als je in een bepaalde buurt woont? En heb je het automatisch bij het verkeerde eind als je bij de elite hoort, wat dat ook moge zijn? Dit maakt allemaal niet uit. De elite is iedereen die het niet met je eens is.

Het is natuurlijk ook handig om een aantal verschillende “zij” vormen te hebben die je kan gebruiken. De elite werkt altijd wel, maar makkelijk te identificeren groepen werken prima. Dus verschil in ras, geloof en regio/land helpt.

Tenslotte moet het duidelijk zijn dat jij de underdog bent. De anderen proberen jou te onderdrukken. De pers speelt onder een hoedje met de anderen. Jij spreekt duidelijke taal, dus je mag de anderen voor rotte vis uitmaken. Als zij jou echter kritisch bekijken, dan is dat natuurlijk onderdeel van de samenzwering van de elite om jou er onder te houden.

In het volgende deel van de cursus: “ik kan je tegen ‘hun’ beschermen”.

In daily life, I am sometimes reminded of the subtle and not so subtle differences between the United States and the Netherlands. And sometimes I don’t notice anymore.

One difference that is impossible to overlook is healthcare. Some differences are small. For example, in the Netherlands it is common to greet people when you come in to a family practice waiting room, but here that doesn’t happen (which is strange in a way, as Americans are more chatty in other ways). In the United States it is normal to get a call reminding you of your appointment, which is a service that I like.

I also noticed that it took a while to find a primary care doctor who was taking on new patients, and who had appointments available soon (and, new patients have lower priority). I’ve heard a few stories of people who had problems finding a new primary care doctor in the Netherlands, but it seems a little easier, and the waiting times for an appointment are shorter.

The same goes for specialists. Waiting times for specialists are certainly a known problem in the Dutch system, but they seem to bit longer on average here.

Another difference is overall attitude. The system in the US seems to have evolved to the point where patients are considered to be consumers, consumers who want satisfaction. Patients are expected to be more assertive. They are egged on by ads by pharmaceutical companies who urge people to “ask your doctor about X”. Ads by those companies are certainly not unheard of in the Netherlands, but they are much more common here. People also seem to go see a doctor a bit sooner in the US than in the Netherlands.

Of course, the main difference is health insurance. Currently, some 16% of Americans (about 47 million people) are uninsured, and this number goes up every year. They often aren’t insured because they simply can’t afford it. This is a tragedy; in a rich Western country like the US, millions of people run the risk of having very high medical bills if something goes wrong, and then won’t be able to pay for them. It is not uncommon for people to have to declare bankruptcy because of medical bills. What also happens is that people postpone going to the doctor as long as possible, because they know they can’t afford it, causing whatever they have to become a very serious problem.

Let’s compare insurance costs for a minute. In the Netherlands, a basic health insurance package for one person costs of about 90 euro (125 dollars) per month. The items in this package are determined by the government, but you get it from private health insurance companies. Most items in the package are covered 100%, and they include primary care, specialists and hospital visits. Children under 18 ride along on their parents’ insurance, at no extra cost. Health insurance companies are required by law provide this basic insurance for any patient. Age or pre-existing conditions don’t matter. The government provides a pool of money that is used to cover some excess costs for health insurance companies (chronically ill, and the free healthcare for children). This pool is paid out of money that is paid by employers, per employee. Employers pay 6.5% of an employee’s gross income, with a maximum of some 2000 euro per year. If you’re self-employed, it’s 4.5%, with a maxium of 1400 euro per year. The Wikipedia entry on Dutch Healthcare gives a pretty decent overview of the system.

In the United States, the best position to be in is to work at a larger company. Most of these will provide health insurance to their employees. Not all, and noto all employees; about 60% of working people are insured this way. Companies that provide insurance have a contract with a health insurance company. The cost per employee was on average about $4700 for a single employee, and $13,000 to cover the family of an employee. The employee him/herself pays about $65 average per month, and some $275 to cover their family. For a good set of data on employer-provided healthcare, see this 2008 study by the Kaiser Family Foundation (PDF)

For people who have to pay for health insurance all by themselves, the costs varies. It depends on where you live, your age, and your medical history. If you’re young and healthy, and live in, say, North Dakota, you can get an individual plan for $70. If you’re older, have had some serious health problems, and live in New York state, you can easily pay $600 per month. For a family you start at about $275 per month in the cheapest state (and no prior conditions, etc). But on average, is much more, and can easily get up to $1200 per month in a state with a higher cost of living (a cost of living that is more comparable to the Netherlands).

The employer-provided coverage may seem better in the US at first, since it’s a little cheaper for the employee on average. But, it is important to keep several things in mind when making comparisons like this. Only 60% of working people have this insurance; getting health insurance for yourself is much more expensive. Employers have a much higher cost than in the Netherlands. Coverage is much better for the standard Dutch plan. The standard deductible for Dutch health insurance is 155 euro ($225), for US plans it’s much more (up to $2000 for an individual plan, and bringing this number down gets you an even higher premium, obviously). The basic package in the Netherlands will cover most things 100%, insurance in the US will cover basic things 80-90%. So you’ll end up paying a lot more, even if your premium isn’t that high.

There are more differences. Like I mentioned earlier, your medical history is not considered in the Netherlands. In the United States, it will lead to much higher premiums for individual plans, or being refused insurance altogether. I have also heard several stories about people actually being dropped by their insurance. There is no co-pay for most items in the Dutch plans, there usually is in the US, even for something simple like a visit to your primary care doctor. If you lose your job in the US, you will also lose your health insurance. This can lead to very bad situations, e.g. you can’t get to work in a new job because you’re ill, but you can’t get insurance, or can’t afford it, because you don’t have a job. A recent study showed that a lot of people are unwilling to change jobs or start up their own business because they know they’ll lose their health insurance.

In other words, the Dutch system wins out easily. I am not saying that the Dutch system is perfect. It has its flaws, and I am worried about the increasing influence of health insurance companies. But the differences are striking.

Back to my own experiences. I’ve had a hard time getting used to having to get out my wallet when arriving at our family care practice, at the pharmacy, or at the hospital. “People pay for basic medical things here?” I’m also not used to having to worry about whether a doctor will accept your health insurance. Lastly, I was somewhat surprised when they had to get pre-approval from the health insurance company for something as simple (and in my case very necessary) as a colonoscopy. It seems that the health insurance companies have a large role in running the show. That’s strange. If you’re a licensed doctor, you can be expected to know what to do to treat a patient, right? Apparently not according to US health insurance companies. Lastly, when you see the bills, you wonder where all the money goes. The medical staff doesn’t seem to be getting the money.

There is much more to be said about this issue. Currently, the Obama administration and the Democrats are trying to pass a healthcare reform bill. I am pessimistic about the possibility of meaningful reform. It would be sad if it didn’t happen. The health insurance situation in the United States is unworthy of a modern Western state.

In het dagelijks leven wordt ik soms herinnerd aan de subtiele en niet zo subtiele verschillen tussen de Verenigde Staten en Nederland. En soms merk ik het verschil niet meer.

Een verschil dat je niet over het hoofd kan zien is de medische zorg. Sommige verschillen zijn klein. Het is in Nederland bijvoorbeeld gewoon om mensen te groeten als je de wachtkamer van je huisarts binnenkomt, maar dat doet men hier niet (wat op zich gek is, want Amerikanen mogen graag een praatje maken). Het is hier ook gewoon dat je gebeld wordt de dag voor je afspraak, wat ik een goede service vindt.

Ik heb ook gemerkt dat het een tijdje duurt voordat je een huisarts vindt die nieuwe patienten aanneemt, en met wie je op korte termijn een afspraak kan maken (nieuwe patienten hebben een lagere prioriteit). Ik heb ook wel verhalen gehoord van mensen die wat moeite hadden met het vinden van een huisarts in Nederland, maar het lijkt makkelijker, en je hoeft niet zo lang te wachten op een afspraak).

Hetzelfde geldt voor specialisten. Wachttijden voor specialisten zijn een bekend probleem in Nederland, maar ze lijken iets langer hier.

Een ander verschil is de houding van de patienten. Het systeem in de VS lijkt geevolueerd te zijn tot een punt waarop patienten als klanten worden gezien, klanten die tevredengesteld willen worden. Het wordt van patienten verwacht dat ze assertief zijn. Ze worden aangespoord door advertenties van pharmaceutische bedrijven, die mensen aanraden om “je dokter naar medicijn X te vragen”. Advertenties van deze bedrijven zie je ook in Nederland, maar ze komen hier veel vaker voor. Mensen lijken ook wat sneller naar de dokter te gaan.

Het grootste verschil is natuurlijk ziekekostenverzekering. Zo’n 16% van de Amerikanen (47 miljoen mensen) is niet verzekerd, en dit aantal wordt elk jaar groter. Ze hebben vaak geen ziektekostenverzekering omdat ze het zich niet kunnen veroorloven. Dit is tragisch; in een welvarend Westers land als de VS lopen miljoenen mensen het risico om torenhoge medische rekeningen gepresenteerd te krijgen, en ze dan niet te kunnen betalen. Het is hier niet ongewoon dat mensen failliet gaan en zich bankroet moeten verklaren vanwege medische kosten. Wat ook gebeurd is dat mensen het naar de dokter gaan zo lang mogelijk uitstellen, omdat ze het niet kunnen betalen, zodat hun medisch probleem ernstig is tegen de tijd dat ze dat uiteindelijk wel doen.

Laten we een vergelijking maken tussen de verzekeringskosten. In Nederland kost het basispakket zo’n 90 euro (125 dollar) per maand. De samenstelling van het basispakket wordt bepaald door de overheid, maar je verzekerd je bij een commerciele verzekeringsmaatschappij. De meeste items in het basispakket zijn 100% vergoed, zoals de huisarts, specialisten, en ziekenhuisbezoek. Kinderen onder 18 jaar zijn gratis meeverzekerd. Verzekeringsmaatschappijen zijn wettelijk verplicht om het basispakket aan iedereen aan te bieden. Leeftijd of medische geschiedenis van de persoon maken niet uit. De overheid maakt geld beschikbaar om het systeem mee te financieren (zoals b.v. de extra kosten die chronisch zieken en de gratis meeverzekerde kinderen met zich meebrengen). Werkgevers dragen 6.5% van het bruto inkomen van een werknemer bij, met een maxium van bijna 2000 euro per jaar. Als je eigen baas bent, is dit 4.5%, met zo’n 1400 euro als maximum. Een redelijk goed overzicht (in het Englels, maar met links naar de overheids websites) is te vinden op deze Wikipedia link

In de VS ben je in de beste situatie als je werkt voor een middelgroot tot groot bedrijf. De meeste van deze bedrijven zorgen voor ziektekostenverzekering voor hun werknemers. Dat doen ze niet allemaal, en niet voor alle werknemers; zo’n 60% van de arbeidsbevolking van de VS is op deze manier verzekerd. Bedrijven die voor ziektekostenverzekering zorgen, hebben een contract met een verzekeringsmaatschappij. Ze betalen gemiddeld ongeveer $4700 for een individuele werknemer, en $13000 voor dekking voor de hele famile van een werknemer. De werknemer zelf betaalt gemiddeld zo’n $65 per maand voor een eigen verzekering, en ongeveer $275 voor een hele familie. Hier is een overzicht van de kosten van ziektekostenverzekering verzorgd door werkgevers in 2008.

Voor mensen die hun ziektekostenverzekering zelf moeten betalen, lopen de kosten uiteen. Het hangt er sterk vanaf waar je woont, hoe oud je bent, en hoe gezond je bent. Als je jong en gezond bent, dan kan je in een staat als North Dakota voor jezelf een ziekekostenverzkering afsluiten voor $70 per maand. Als je ouder bent, gezondheidsproblemen hebt of hebt gehad, en je woont in een ‘duurdere’ staat zoals New York, dan kan het sterk oplopen, tot b.v. $600 per maand. Voor een familie begin je met zo’n $275 per maand in een goedkope staat (en als je geen bestaande problemen hebt). Maar gemiddeld is het veel meer, en het kan oplopen tot zo’n $1200 per maand in een duurdere staat (waar de kosten van het levensonderhoud beter te vergelijken zijn met Nederland).

Op het eerste gezicht lijkt de verzekering die je door je werkgever wordt aangeboden in de VS een situatie die beter is dan in Nederland, omdat het voor de werknemer iets goedkoper is. Maar, je moet rekening houden met een aantal dingen. Slechts 60% van alle werknemers in de VS heeft ziektekostenverzekering via zijn werkgever; je verzekering zelf regelen is veel duurder. Tevens zijn de kosten voor de werkgever veel hoger dan in Nederland. De dekking is veel beter voor Nederlandse ziektenkostenverzekeringen. Het standaard bedrag voor eigen risico in Nederland is 155 euro ($225), in de VS is meestal veel meer (tot zo’n $2000 voor zelf geregelde verzekering, en dit getal omlaag krijgen resulteert uiteraard in een nog hogere premie). Het basispakket in Nederland dekt de meeste dingen 100%, verzekering in de VS dekt eenvoudige dingen meestal 80-90%. Dus aan het einde van de dag, betaal je altijd meer, ook al is je premie niet zo hoog.

Er zijn meer verschillen. Zoals ik tevens eerder opmerkte, is je gezondheid in heden en verleden niet van belang voor het basispakket in Nederland. In de VS leiden bestaande problemen met je gezondheid tot veel hogere premies voor zelf geregelde verzekering, of zelfs tot een weigering iemand te verzekeren. Ik heb ook meerdere verhalen gehoord over mensen wiens verzekering werd opgezegt omdat ze te duur waren. Voor de meeste hulp of hulpmiddelen is er geen eigen bijdrage, maar dat is meestal wel het geval in de VS, zelfs voor een eenvoudig bezoek aan de huisarts. Als je hier je baan kwijtraakt, ben je ook je ziektekostenverzkering kwijt. Dit kan tot vervelende situaties leiden: je kan niet aan een nieuwe baan beginnen omdat je ziek bent, en je kan je geen ziektekostenverzekering veroorloven omdat je geen baan hebt. Een recent onderzoek toonde aan dat veel mensen in de VS niet graag van baan verwisselen of niet voor zichzelf willen beginnen, omdat ze bang zijn hun ziektekostenverzekering kwijt te raken.

Met andere woorden, het Nederlandse systeem komt veel beter uit de bus. Ik zeg niet dat het Nederlandse systeem perfect is. Het heeft zijn problemen, en ik maak me zorgen over de toenemende invloed van verzekeringsmaatschappijen. Maar de verschillen met de VS zijn groot.

Terug naar mijn eigen ervaringen. Het kostte mij moeite om er aan te wennen dat ik mijn portemonnee moest trekken als ik bij de huisarts kwam, of de apotheek, of het ziekenhuis. “Mensen moeten hier betalen voor basiszorg?” Ik ben er ook niet aan gewend me zorgen moeten te maken of een dokter je verzekering wel accepteert. Tenslotte was ik verbaasd dat de verzekeringsmaatschappij van te voren goedkeuring moest verlenen aan zoiets simpels (en in mijn geval erg noodzakelijks) als een coloscopie. Het lijkt er op dat de verzekeringsmaatschappijen een grote vinger in de pap hebben. Dat is merkwaardig; als je een gediplomeerd medicus bent, dan weet je wat noodzakelijk is om een patient te behandelen, zou je denken. Blijkbaar niet volgens de verzekeringsmaatschappijen in de VS. Als je vervolgens de rekeningen ziet, vraag je je ook af waar het geld heengaat. De medische staf lijkt het in elk geval niet te krijgen.

Er kan veel meer worden gezegd over dit onderwerp. Op het moment proberen de Obama regering en de Democraten een nieuwe ziektekosten wet voor te bereiden en aan te nemen. Ik ben pessimistisch over de kansen van echte hervorming. Het zou erg jammer zijn als het niet zou lukken. De situatie omtrend ziektekostenverzekering in de VS is een moderne Westerse staat onwaardig.